Neden Eunomia

Her yayın, yazılarıyla bir iddiada bulunmadan önce adıyla bir iddiada bulunur. Bizimkisi, Yunanlılar siyaset üzerine yazılı olarak tartışmaya başladıklarında zaten eski olan bir figürden ödünç alındı: iyi düzenin tanrıçası Eunomia.

Kelimeyi parçalarına ayırmak kolay. Eu iyi ya da güzel demek; nomos ise yasa, gelenek, işlerin yerleşik yapılış biçimi. Eunomia, bu yerleşik biçimin iyi olduğu bir topluluğun hâlidir — kuralların sağlam olduğu ve en az bunun kadar önemlisi, insanların gerçekten bu kurallara göre yaşadığı bir hâl.

Kız kardeşleriyle bir tanrıça

Eunomia tek başına görünmez. Hesiodos'un Theogonia'sında Zeus, ilahi hakkı ve şeylerin düzenini temsil eden Themis ile evlenir; Themis de Horaları doğurur: Eunomia, Dike ve Eirene — iyi düzen, adalet ve barış.¹ Bu soyağacı başlı başına bir savdır. Düzen, adalet ve barış birlikte doğar; hiçbiri diğerleri olmadan güvende değildir.

Pindaros, Korinthos'u övdüğü şiirinde üç kız kardeşi şehrin temellerine yerleştirir ve onları şehrin sağlam dayanağı olarak anar.² İmge mimaridir. İyi düzen, bitmiş bir şehre eklenen bir süs değildir. Şehrin üzerinde durduğu zemindir.

İyi düzen, bitmiş bir şehre eklenen bir süs değildir. Şehrin üzerinde durduğu zemindir.

Solon'un uyarısı

Kelimenin en bilinen kullanımı mitolojik değil siyasidir. MÖ altıncı yüzyılın başlarında Atinalı devlet adamı Solon, sonraki okurların Eunomia diye anacağı bir şiir yazdı.³ Şiirin savı rahatsız edicidir. Atina, der Solon, onu koruyan tanrılar tarafından yıkılmayacaktır. Tehlike kendi yurttaşlarından gelir — açgözlülükten, kendini dizginleyemeyen yöneticilerden, kamusal güvenin özel çıkar için harcanmasının yol açtığı yavaş tahribattan.

Buna karşı Eunomia'yı koyar. O, "her şeyi düzenli ve yerli yerinde kılar", aşırılığı törpüler ve eğri yargıları düzeltir. Şiir iyi düzeni bir kez gelip kalan bir şey olarak görmez. O, sürekli yenilenmesi gereken bir pratik ve yurttaşların kendi omuzlarına düşen bir sorumluluktur.

Burada neden önemli

Bu ismi bu anlamda kullanıyoruz. Bu yayın hukuk, siyaset ve toplum hakkında; üçü de sonuçta düzene dair sorulardır: kuralları kimin koyduğu, bu kuralların iyi olup olmadığı ve onlara bağlı olanların nasıl işlediklerini görüp göremediği.

Bu sorular, ne yalnızca birbirleri için yazan uzmanlara ne de doğru olamayacak kadar aceleyle yazılmış yorumlara bırakılamayacak kadar önemli. Eunomia bu ikisinin arasındaki alan için var — güvenilecek kadar araştırılmış ve okunacak kadar açık yazılar için.

Her zaman birbirimizle aynı fikirde olmayacağız ve okurların da bizimle aynı fikirde olmasını beklemiyoruz. Söz verdiğimiz şey, ismin gerektirdiği disiplin: soruyu dikkatle sormak, kanıtı göstermek ve yanıldığımızda bunu herkesin önünde düzeltmek.

Kaynaklar ve notlar

1. Hesiodos, Theogonia, 901–903. dizeler. ↩

2. Pindaros, Olimpiya Övgüleri 13.6–8. ↩

3. Solon, fragman 4 (West); modern editörler tarafından sıklıkla Eunomia başlığıyla anılır. ↩